Attach & Match, sling mirrors en meer!

Suitable Education?

Attach & Match — Sat, 27 Feb 2021 15:30:46 +0000

Suitable Education?

As soon as your child turns 4, he or she enters primary school. In many cases, the transition and the first school years go smoothly, but what if it turns out that your child needs just a little bit more?

September 1, 2019 our youngest son turned 4 years old. The primary school of our choice was the same school where his brother went to school. A small-scale Jenaplan school, where medical specialists were also convinced that he could flourish there, with a little extra time and/or support. Despite the fact that he would be behind on the curriculum.

I deliberately call itbehind on the curriculum, because I am convinced that every child develops differently and that the curriculum is only an average of that.

My youngest son developed differently than average since he was diagnosed with epilepsy. In the playgroup he even got a VVE indication during the last six months, so that he could develop more towards a normal level with more attention and more hours at “school”.

September 1, 2019 came and in the run-up to it it turned out that there were some doubts among his future teachers about the level of development of our son. There was no precedent, no knowledge whatsoever about his condition, and it was found to be scary anyway. They were afraid of a seizure, although his absence episodes had been controlled with medication for more than six months at that time.

They thought it was scary to immediately ask him to come to school 5 mornings a week. After all, if he asked a lot of attention, then there would be no attention for the other children in the class. Customization was needed, so an MDC (Multi Disciplinary Consultation) was planned, as was the standard procedure if there was a child who needs a little more. An external expert was even asked to join in and observe him beforehand.

It was concluded that they were convinced that 5 times a morning at school might be too much. And there was no money to hire a teaching assistant to support the teacher.

It was agreed that our son would go to school 5 days a week from 8.30 to 11.30 and that we would gradually extend that from there. A month later, during the next MDC, it was agreed that an external party would provide 1 on 1 guidance for 2 hours a day. For this, an application had to be submitted to the municipality. An emergency request could be made via the pediatric rehabilitation doctor, which would take a maximum of 6 weeks. For me as a mother, it felt like I was being pushed against the wall, like I had no choice because this would be best for him. Now in retrospect I have my doubts about whether it was really the right thing.

Those 6 weeks turned into 3 months. And in the meantime our son was still at school 5 days a week from 8:30 to 10:30.

He felt different, he was not heard. Children in the classroom also started to see him differently, he didn’t want to commit to the children in the classroom. All signals were ignored by school, because they could not do without that guidance. Physical expressions of anger and frustration were the rule rather than the exception at home. Not just to me, but to every member of our family. It seemed that this situation was doing him (and us) more harm than good.

In February last year, we gave the school an ultimatum: They had to listen to him or we would take our children out of school.

An ultimatum out of sheer desperation, because our family suffered far too much.

In the meantime, the urgent application had been approved by the municipality. And the reasons it took longer? One specification was missing on the application and one had to assess from which funds should be reimbursed.

School came to meet us (partly because, according to everyone’s expectations, the guidance would not take long anymore), our son was allowed to come every day an hour longer than before. It was not what we had in mind, but at least it was something.

Then the first school lockdown followed. Our son thrived at home. He showed that he could mentally keep up with the class, but that there was room for improvement in language and motor skills in particular. The social skills that he did not show in class, he showed at home. And of course he was not immediately perfect, but no toddler of that age is that.

We let him experience freely within the theme they were working on at school. And yes, maybe slightly different, but we believed that homeschooling could also offer experiences that they did not get in the classroom.

But after the lockdown one thing was clear, going to school less than half a day was no longer an option. Just like his brother, our youngest son was also allowed to go to school for 2 whole days, a teaching assistant came to the classroom especially for this purpose. How happy and cheerful our little man was! He was tired, but also very satisfied. And after the school was allowed to open completely again, we slowly increased the number of whole days a week to 4 days a week until the start of the summer vacation.

After the summer holidays, the 1 on 1 guidance also took shape and our son went to school 5 whole days a week. However, it was felt that he had to show significant steps quickly. And that is where the shoe pinches.

After being denied normalcy for so long, I sensed in my son that his confidence was lacking. And especially the confidence in the adults at school, with the exception of the ladies who gave him 1 on 1 guidance. At home and during 1 on 1 guidance, he showed more development than at other times in the classroom. Because if you already have the experience that you are being disappointed, what is the point in doing so.

In addition, decisions had to be made about his future in mainstream education by December at the latest. Our son needed time to demonstrate that he could indeed get along. And that’s the only thing he didn’t get.

In the MDC of December 2020, someone from the SPE (Special Primary Education) was involved in the conversation without my being informed in advance. It was immediately clear to me that the aim was to claim that all the effort that we, the guidance and especially our son had made, would not be enough in the eyes of the school.

I was correct. It would be better for my son if he went to an educational care group for a year, where he could be observed in what he would need. After that, there would still be opportunities to return to mainstream education and it would also be possible to indicate more specifically on which points support would be needed.

And if I thought about it logically, it was better for him. But I would have liked to know that possibility a year earlier. When we saw he felt more and more different in school, when he and we weren’t heard, when we threatened to take him out of school. A missed opportunity, where we feel that a year of development opportunities has been wasted for him.

We had a week to think about it, but as realistic as we are, we knew it was really better for him right now. That same day we agreed to start the process. We were told that our choice was a brave one. But it still doesn’t feel that way. In our opinion, it was the only way to allow him to find his place, to be able to develop further, to regain confidence in appropriate education. And yes, we actually feel compelled as parents for a year and a half to do as the school wanted. Forced by the need to do what is best for your child. And a month and a half later it was settled (albeit with some complicated issues). Now our son has his spring holiday, but after this he gets a fresh start in the educational care group, with the Elephants!

djtzsfrw

Passend Onderwijs?

Attach & Match — Sat, 27 Feb 2021 15:30:46 +0000

Passend Onderwijs?

Zodra jouw kind 4 jaar wordt, gaat hij of zij naar het basisonderwijs. In vele gevallen verloopt die overstap en de eerste kleuterjaren vlekkeloos, maar wat als blijkt dat jouw kind net even iets meer nodig heeft?

1 september 2019 werd onze jongste zoon 4 jaar. De basisschool van onze keuze was dezelfde school als waar zijn broer naar school ging. Een kleinschalige Jenaplan-school, waar ook de medisch specialisten van overtuigd waren dat hij daar prima kon floreren, al dan niet met een beetje extra tijd en/of ondersteuning. Ondanks dat hij een achterstand op het curriculum zou hebben.

Ik noem het heel bewust een achterstand op het curriculum, want ik ben ervan overtuigd dat elk kind zich anders ontwikkeld en dat het curriculum alleen een gemiddelde daarvan is.

Mijn jongste zoon heeft zich, vanaf het moment dat hij de diagnose epilepsie kreeg, anders ontwikkeld dan gemiddeld. Op de peuterspeelzaal kreeg hij het laatste half jaar zelfs een VVE-indicatie, zodat hij zich, met meer aandacht en meer uren op “school”, meer kon ontwikkelen naar een normaal niveau.

1 september 2019 kwam en in de aanloop ernaartoe bleek dat er onder zijn toekomstige leerkrachten toch wat twijfels bestonden over het niveau van onze zoon. Er was geen enkel precedent, geen enkele vorm van kennis over zijn aandoening en men vond dat toch wel eng. Ze waren bang voor een eventuele aanval, hoewel zijn absence aanvallen op dat moment al ruim een half jaar met medicatie onder controle was.

Zij vonden het eng om gelijk van hem te vragen om 5 ochtenden per week naar school te komen. Want immers, als hij veel aandacht zou vragen, dan was er geen aandacht voor de andere kinderen in de klas. Er was maatwerk nodig, dus werd er een MDO (MultiDisciplinair Overleg) gepland, zoals standaard de procedure was als er een kind was dat toch even iets meer nodig heeft. Er werd zelfs een externe expertgevraagd aan te schuiven en voorafgaand hem te observeren.

Er werd geconcludeerd dat men ervan overtuigd was dat 5 keer een ochtend naar school wellicht toch te veel zou zijn. En er was geen geld om een onderwijsassistent aan te trekken om de juf te ondersteunen.

Afgesproken werd dat onze zoon 5 dagen per week van half 9 tot half 11 naar school zou gaan en dat er dan van daaruit langzaamaan zou worden opgebouwd. Een maand later werd tijdens het volgende MDO afgesproken om toch een externe partij voor 2 uur per dag 1 op 1 begeleiding te laten geven. Daarvoor moest er bij de gemeente een aanvraag gedaan worden. Via de kinderrevalidatiearts zou er een spoedaanvraag gedaan kunnen worden die maximaal 6 weken zou duren. Voor mij als moeder voelde het alsof ik met mijn rug tegen de muur werd gedrukt, alsof ik geen keuze had omdat dit voor hem het beste zou zijn. Nu achteraf heb ik daar mijn twijfels over of het echt het juiste is geweest.

Die 6 weken werden 3 maanden. En ondertussen zat onze zoon nog steeds 5 dagen in de week van half 9 tot half 11 op school.

Hij voelde zich anders , hij werd niet gehoord. Kinderen in de klas begonnen hem ook anders te zien, hij wilde ook zich niet aan de kinderen in de klas binden. Alle signalen werden door school genegeerd, omdat ze het niet zonder die begeleiding zouden kunnen. Fysieke uitingen van boosheid en frustratie was eerder regel dan uitzondering thuis. Niet alleen tegen mij, maar tegen elk lid van ons gezin. Het leek er wel op dat deze situatie hem (en ons) meer kwaad deden dan goed.

Februari vorig jaar stelden wij de school een ultimatum: Ze moesten maar naar hem luisteren of wij haalden onze kinderen van school.

Een ultimatum uit pure wanhoop, want ons gezin leed er veel te veel onder.

Inmiddels was de spoedaanvraag door de gemeente goedgekeurd. En de redenen dat het langer duurde? Er miste 1 specificatie op de aanvraag én men moest beoordelen uit welk potje de begeleiding vergoed moest worden.

School kwam ons tegemoet (mede omdat de begeleiding naar ieders verwachting niet lang meer op zich zou laten wachten), onze zoon mocht elke dag een uur per dag langer komen. Het was niet wat wij voor ogen hadden, maar het was in ieder geval iets.

Toen volgde de eerste schoolsluiting. Onze zoon bloeide thuis helemaal op. Hij liet zien dat hij wel degelijk mentaal met de klas meekon, maar dat er wel op met name taal en motoriek wel winst te behalen viel. De sociale vaardigheden die hij in de klas niet liet zien, liet hij thuis juist wel zien. En natuurlijk was hij daarin niet meteen perfect, maar dat is geen enkele kleuter van die leeftijd.

Wij lieten hem vrij ervaren binnen het thema waarmee ze op school bezig waren. En ja, misschien net even anders, maar wij waren van mening dat thuisonderwijs ook ervaringen konden bieden die ze in de klas niet meekregen.

Maar na de sluiting was één ding duidelijk, minder dan halve dagen naar school gaan was geen optie meer. Net als zijn broer mocht onze jongste zoon ook 2 hele dagen naar school, er kwam speciaal daarvoor een onderwijsassistent voor in de klas. Wat was ons mannetje blij en vrolijk! Hij was wel moe, maar vooral ook erg voldaan. En nadat de school weer volledig open mocht, gingen we rustig het aantal hele dagen per week uitbouwen tot 4 dagen per week tot aan de start van de zomervakantie.

Na de zomervakantie kreeg de 1 op 1 begeleiding ook definitief vorm en ging onze zoon 5 hele dagen per week naar school. Alleen was men van mening dat hij wel snel flinke stappen moest gaan laten zien. En laat hem nu daar de crux zitten.

Na zo lang de boot afgehouden te zijn, voelde ik bij mijn zoon aan dat zijn vertrouwen ontbrak. En dan met name het vertrouwen in de volwassenen op school, met uitzondering van de dames die hem 1 op 1 begeleiding gaven. Thuis en tijdens de begeleiding liet hij meer ontwikkeling zien dan op de andere momenten in de klas. Want ja, als je al de ervaring hebt dat je teleurgesteld wordt, wat voor zin heeft het dan nog.

Daarnaast moesten er eigenlijk uiterlijk in december toch beslissingen worden gemaakt over zijn toekomst in het reguliere onderwijs. Om aan te kunnen tonen dat hij wel degelijk mee zou kunnen, had onze zoon tijd nodig. En laat dat nu net het enige zijn wat hij niet kreeg.

In het MDO van december 2020 werd, zonder dat ik daarvan op de hoogte werd gesteld vooraf, iemand bij het gesprek betrokken van het SBO (Speciaal BasisOnderwijs). Het was mij gelijk al duidelijk dat men erop ging aansturen dat alle moeite die wij, de begeleiding en vooral ook onze zoon hadden gedaan, niet voldoende in de ogen van de school zou zijn.

Ik had gelijk. Het was beter voor mijn zoon als hij een jaar naar een onderwijszorggroep zou gaan, op een observatieplaats. Daarna zouden er nog steeds wel mogelijkheden zijn om terug te keren in het reguliere onderwijs en kon men ook gerichter aangeven op welke punten er ondersteuning dan nodig zou zijn.

En als ik er logisch over nadacht, was dat wel beter voor hem. Maar ik had die optie een jaar eerder willen weten. Toen wij zagen dat hij buiten de boot raakte op school, toen hij en wij niet gehoord werden, toen wij dreigden hem van school te halen. Een totaal gemiste kans, waarbij voor ons een gevoel heerst dat er een jaar aan ontwikkelingsmogelijkheden voor hem zijn verspild.

We kregen een week om erover na te denken, maar zo realistisch als wij zijn, wisten wij dat dit op dit moment voor hem echt beter was. Diezelfde dag nog gaven wij ons akkoord om het traject in te zetten.

Wij kregen te horen dat onze keuze dapper was. Maar zo voelt het nog steeds niet. Het was in onze ogen nog de enige manier om hem zijn plek te laten vinden, om zich verder te kunnen gaan ontwikkelen, om weer vertrouwen in het passend onderwijs te kijgen. En ja, wij voelen ons eigenlijk anderhalf jaar gedwongen om als ouders naar de pijpen van de school te dansen. Gedwongen door de noodzaak het beste voor je kind te willen doen.

En anderhalve maand later was het (zij het met hangen en wurgen) geregeld. Nu heeft onze zoon vakantie, maar na deze vakantie krijgt hij een frisse start op de onderwijszorggroep, bij de Olifanten!

Sling Mirror vs. Cell phone

Attach & Match — Mon, 02 Nov 2020 20:12:19 +0000

Sling mirror vs. Cell phone

Sling mirrors, back checkers… Not very well known to everyone, but it can be so very useful!

As some may know, my youngest son has epilepsy. Then it can be very important to be able to see your child when he or she is wrapped on your back.
The selfie mode of your camera might suffice, but it is my own experience that this method can often produce a blurry image (due to the greasy skin that touches the camera when you call). A mirror, on the other hand, often provides a sharper image. In addition, there is also the risk that your phone will fall, especially if you (for example in the case of my son) have to intervene urgently. The drawstring makes it easy to keep a sling mirror attached to your clothing.

Another advantage is that you can easily communicate with your child. After all, if you can see the eyes of your child, then your child can see your eyes too!

If you order a sling mirror, you will also receive a drawstring in a color of your choice. This drawstring is best attached to your clothing to prevent damage to your wrap or baby carrier.
The drawstring allows you to maneuver the mirror at the right angle, so you can get a good view.

Sling Mirror vs. Mobiele telefoon

Attach & Match — Mon, 02 Nov 2020 20:12:19 +0000

Sling mirror vs. Mobiele telefoon

Sling mirrors, draagspiegels… Niet zo heel bekend nog bij iedereen, maar het kan zo ontzettend handig zijn!

Zoals sommigen misschien wel weten, heeft mijn jongste zoon epilepsie. Dan kan het juist van heel groot belang zijn om je kind goed te kunnen zien als hij of zij achterop je rug zit.
Een selfie-stand van je camera zou kunnen voldoen, maar het is mijn eigen ervaring dat deze methode vaak een wazig beeld kan opleveren (door de vettige huid die tegen de camera aan komt als je belt). Een spiegel daarentegen geeft vaak een scherper beeld. Daarnaast is het risico dat je telefoon stuk valt ook aanwezig, zeker als je (bijvoorbeeld in het geval van mijn zoon) met spoed moet ingrijpen. Door het trekkoord blijft een sling mirror eenvoudig vastzitten aan je kleding.

Een ander voordeel is ook dat je eenvoudig met je kind kunt communiceren. Immers, als je de ogen van jouw kindje kunt zien, dan kan jouw kindje jouw ogen ook zien!

Als je een sling mirror bestelt, krijg je standaard een trekkoord in een kleur naar keuze bijgeleverd. Dit trekkoord kun je het beste aan je kleding bevestigen, om beschadigingen aan je draagdoek of draagzak te voorkomen.
Door het trekkoord kun je de spiegel in de juiste hoek manoeuvreren, zodat je een goed beeld kan krijgen.

(Dad)Shame on you!

Attach & Match — Sun, 23 Aug 2020 11:16:44 +0000

(Dad)Shame on you!

We did see the pictures this weekend… Taken by mum, of a father carrying his son on vacation… But not just any dad, but Boris Johnson, the British Prime Minister. And immediately you heard the comments …

But all I thought was “what a shame about the comments”.

People were all over him about the way baby Wilfred was being carried. And not in light terms.

In recent years, it has struck me more and more that photos of famous people or certain brands posted on the various communities are shared and that everyone has his / her opinion. And those opinions are not always positive.

Of course you can have an opinion, but when expressing that opinion you often have to pay attention to the tone. It is of course the tone that makes the music (as we say in The Netherlands)

And of course I always have my opinion about it, but sometimes it is better to swallow it. But now I can’t. Why? Because it seems to be a general tendency to emotionally portray yourself as “better” than the other. Shaming and bashing have become a common trend. In the society and especially between parents. As if parenting is a competition.

Every parent is unique, every child is unique and everyone has a different upbringing, often based on their own experiences from the past. Putting someone on the pillory for doing things differently than you, is therefore of no use.

It only has the effect of scaring off other people. Because why proudly share your photo, if you are only going to be judged about it, because you do it differently?

In the past I often heard “swearing doesn’t hurt, but hitting all the more”, I’m not so sure about that anymore. Words can definitely do a lot more harm than you might think.

That pillory has also reached the world of wearing, a while ago. Brands and famous people often suffer. It often starts as a joke, but such a discussion quickly turns into worse. It causes people who are not in that world to see the people who are in it as “babywearing mafia”. It scares off new parents. We would all like to increase awareness of babywearing, but these kinds of actions only backfire.

In the future, can we not even just be happy that such a prominent figure wears and leave the criticism on it to the experts (read: certified wearing consultants)?

Maybe we can change the image of the babywearing mafia for the better!

#dontshootthemessenger #improvethebabywearingworldstartwithyourself

(Dad)Shame on you!

Attach & Match — Sun, 23 Aug 2020 11:16:44 +0000

(Dad)Shame on you!

We hebben de foto’s dit weekend wel gezien… Genomen door mama, van een vader die zijn zoon droeg op vakantie… Maar niet zomaar een vader, maar Boris Johnson, de Britse Minister President. En gelijk hoorde je de commentaren…

Maar het enige dat ik dacht, was “wat jammer van de commentaren”.

Overal vielen mensen over hem heen over de manier waarop baby Wilfred gedragen werd. En niet met lichte termen.

Het valt mij de laatste jaren steeds vaker op, dat op de verschillende communities geposte foto’s van bekende personen of bepaalde merken worden gedeeld en dat vervolgens iedereen zijn/haar mening heeft. En die meningen zijn niet altijd even positief.

Uiteraard mag je een mening hebben, maar in het uiten van die mening moet je vaak wel op de toonzetting letten. Het is natuurlijk de toon die de muziek maakt.

En natuurlijk heb ik ook altijd mijn mening erover, maar soms is het beter om die even in te slikken. Maar nu kan ik dat even niet. Waarom? Omdat het een algemene tendens lijkt te zijn om jezelf gevoelsmatig als “beter”af te schilderen dan de ander. Shamen en bashen zijn een algemene trend geworden. In de gemeenschap en vooral tussen ouders onderling. Alsof opvoeden een wedstrijd is.

Iedere ouder is uniek, ieder kind is uniek en iedereen heeft een andere opvoeding, vaak gebaseerd op de eigen ervaringen uit het verleden. Iemand aan de schandpaal zetten omdat hij/zij het anders doet dan jij, heeft dan ook geen enkel nut.

Het heeft allen het effect dat je andere mensen afschrikt. Want waarom trots jouw foto delen, als je er toch alleen maar op afgerekend wordt omdat je het anders doet?

Vroeger hoorde ik vaak “schelden doet geen zeer, maar slaan des te meer”, daar ben ik tegenwoordig niet zo zeker meer van. Woorden kunnen absoluut veel meer kwaad dan dat je zou denken.

Die schandpaal heeft ook de wereld van het dragen bereikt, al een tijdje terug. Merken en bekende personen moeten het vaak ontgelden. Vaak als grap, maar een dergelijke discussie ontaardt vaak al snel in erger. Het zorgt ervoor dat mensen die niet in die wereld zitten, de mensen die er wel in zitten als “draagmaffia” gaan zien. Het schrikt nieuwe ouders af. We willen allemaal graag de bekendheid van het dragen vergroten, maar dit soort acties hebben alleen maar een averechts effect.

Kunnen we in de toekomst niet eens gewoon blij zijn dat zo’n prominent figuur draagt en de kritiek erop aan de experts (lees: gecertificeerde draagconsulenten) laten?

Misschien kunnen we zo het beeld van de draagmaffia ten goede veranderen!

#dontshootthemessenger #verbeterdedraagwereldbeginbijjezelf

How do you recognize an original ring sling?

Attach & Match — Fri, 31 Jul 2020 19:33:20 +0000

How do you recognize an original ring sling?

Many wrap brands sell their own ringslings. But you can always have your own wrap converted by a professional converter.

But how do you see the difference between an original ringsling and a ringsling conversion?

But there are rules to converting ringslings, so you should recognize an original ringsling from a ringsling conversion.

Dutch law stipulates that third parties may not leave any marks of the original in the product they make of it. And that doesn’t just apply to ringsling conversions.

It means that older labels must be removed. But I must also add that the same applies to the engraved sling rings, which are also to be regarded as marks.

A converter is of course free to add his / her own markings to the new end product!

Because of this legislation, in theory it should be easy to distinguish an original from a conversion.

In theory, because in practice it turns out not always to be the case.

Most more experienced converters will adhere to this legislation. Some, like myself, even use their own engraved sling rings!

But very often the original marks remain on the new product. This is often because the removal requires extra actions, which in turn takes extra time. But in these cases, professional converters will always add their own markings.

But sometimes you come across people who deliberately search for markings, such as engraved sling rings, to use in a conversion of a sling of the same brand. Often this is because that person or customer really wants that for their conversion. But if that product does reappear on the second-hand market, then there is no reason to assume that it is an original ringsling (and it is therefore often sold for a different, and in some cases higher, price).

Have you ever doubted whether your ringsling was original? And how did it end with that?

Hoe herken je een originele ringsling?

Attach & Match — Fri, 31 Jul 2020 19:33:20 +0000

Hoe herken je een originele ringsling?

Vele draagdoekenmerken verkopen hun eigen ringslings. Maar je kunt altijd jouw eigen doek laten converteren door een professionele converteerder.

Maar hoe zie je het verschil tussen een originele ringsling en een ringsling conversie?

Maar er zijn regels verbonden aan het converteren van ringslings, waardoor je een originele ringsling van een ringsling conversie zou moeten herkennen.

In de Nederlandse wetgeving is bepaald dat derden geen merktekenen van het origineel mogen laten zitten in het product wat zij ervan maken. En dat geldt niet alleen voor ringsling conversies.

Het betekent dat oudere labels verwijderd moeten worden. Maar ik moet daar ook aan toevoegen dat hetzelfde van toepassing is op de gegraveerde slingringen, welke ook als merkteken beschouwd moeten worden.

Een converteerder is uiteraard vrij om aan het nieuwe eindproduct zijn/haar eigen merktekenen toe te voegen!

Vanwege deze wetgeving, zou het in theorie makkelijk moeten zijn om een origineel van een conversie te onderscheiden.

In theorie, want in de praktijk blijkt het niet altijd het geval te zijn.

De meeste, meer ervaren, converteerders zullen zich aan deze wetgeving houden. Sommigen, zoals ikzelf, maken zelfs gebruik van eigen gegraveerde slingringen!

Maar heel vaak blijven de originele merktekenen achter op het nieuwe product. Vaak is dat omdat het verwijderen extra handelingen vraagt, wat op hun beurt weer extra tijd kost. Maar in deze gevallen zullen professionele converteerders altijd hun eigen merktekenen erbij plaatsen.

Maar soms kom je mensen tegen die bewust op zoek gaan maar merktekenen, zoals bijvoorbeeld gegraveerde slingringen, om deze te gebruiken in een conversie van een draagdoek van hetzelfde merk. Vaak is dat omdat die persoon of klant dat heel erg graag wil voor hun conversie. Maar als dat product dan weer op de tweedehands markt opduikt, dan is er geen reden om aan te nemen dat het om een originele ringsling gaat (en wordt deze dan ook vaak voor een andere, en in sommige gevallen hogere, prijs verkocht).

Heb je ooit getwijfeld of jouw ringsling origineel was? En hoe is het daarmee afgelopen?

If your child develops epilepsy

Attach & Match — Wed, 15 Jul 2020 10:14:41 +0000

If your child develops epilepsy

My family told me with the oldest that I should be grateful that my child was healthy.

But actually it wasn’t until much later that I realized what a gift that can be!

In The Netherlands, we have all heard the story of Jayme recently, that child with those beautiful eyes who has SMA type 1. Lots of people, including myself, have committed to donating and / or collecting money so that Jayme can live.

And why I have tried to commit myself to this? Because I recognize part of me. Of the entire process of research, of getting clarity about what is wrong with your child, but above all of the uncertainty that continues to predominate in everything you and your child do …

And I consciously say “a part of myself”, because after all, my son was allowed to face a future, where that little man would actually have no future without that one medicine. I can never fully imagine that.

But one thing I’m sure is, it’s your worst nightmare as a parent.

I will never forget September 2017. A month that started with the second birthday of our youngest son. In the previous year, we had already been with him in the emergency room several times because of febrile seizures and we had even spent one night in hospital for observation because of an atypical febrile seizure. A febrile seizure is atypical if multiple episodes occur within 24 hours. After that admission, the pediatrician informed us that there was a chance that he could possibly develop epilepsy.

And more than 10 months later, that was exactly what happened. Our son had another seizure. And instinctively I knew this was different than usual. Don’t ask me how, but a mother’s instinct is something really special! I called the GP post and was simply sent home after a short visit with the message “it’s a febrile seizure again”. But I kept having a fishy feeling.

The next morning I called the doctor and we decided it might be wise if we at least go to the pediatrician to investigate further. If only to reassure my mother’s feelings.

Two weeks later we received a letter from the hospital, with an appointment for the pediatrician two weeks later. But that appointment never came.

Because a day after we received the letter, our youngest son collapsed like a rag doll. As if all of his muscles suddenly stopped working.

And he did it again, and then I saw that just before that he was turning his eyes so weird.

And then just after dinner again … And again…

We then called the GP post with the message that we were now taking him to the hospital. We no longer cared that they disagreed. There was something wrong with our child and he needed help.

In the end they agreed and we could go straight to the emergency room. Which ultimately resulted in a few nights at the hospital.

The pediatric neurologist came over, listened to our story, looked at our son and decided it was indeed worth investigating.

An EEG followed the day after. I don’t know what felt worse, experiencing those attacks, or your child looking at you desperate and terrified, crying and yearning for mommy’s proximity. I had nightmares about it for months.

And the day after came the redeeming word: “Of course we still have to investigate further, but your son is showing symptoms that may indicate epilepsy”

And there it was, the confirmation that your mother’s instincts were not wrong …

Als je kind epilepsie krijgt

Attach & Match — Wed, 15 Jul 2020 10:14:41 +0000

Als je kind epilepsie krijgt

Mijn familie vertelde mij bij de oudste dat ik dankbaar moest zijn dat mijn kind gezond was.

Maar eigenlijk besefte ik me veel later pas wat een geschenk dat kan zijn!

We hebben allemaal de afgelopen tijd het verhaal van Jayme gehoord, dat kindje met die prachtige ogen dat SMA type 1 heeft. Heel veel mensen, waaronder ikzelf, hebben zich ingezet om geld te doneren en/of in te zamelen, zodat Jayme mag leven.

En waarom ik mij daarvoor heb proberen in te zetten? Omdat ik een deel van mezelf herken. Van het hele proces van onderzoeken, van het duidelijkheid krijgen over wat je kindje mankeert, maar bovenal van de onzekerheid die de boventoon blijft voeren in alles wat jij en jouw kindje doen…

En ik zeg heel bewust “een deel van mezelf”, want immers, mijn zoon mocht een toekomst tegemoet gaan, waar dat kleine mannetje eigenlijk zonder dat ene medicijn geen toekomst zou hebben. Zelfs daarvan kan ik mij nooit volledig een voorstelling maken.

Maar 1 ding weet ik zeker, het is jouw ergste nachtmerrie als ouder.

September 2017 zal ik nooit vergeten. Een maand die begon met de tweede verjaardag van onze jongste zoon. In het jaar ervoor hadden we al meerdere malen met hem op de SEH gezeten vanwege koortsstuipen en hadden we zelfs al een keer ter observatie een nacht in het ziekenhuis doorgebracht in verband met een atypische koortsstuip. Een koortsstuip is atypisch als er meerdere episodes binnen 24 uur plaatshebben. Na die opname kregen we van de kinderarts mee dat er een kans aanwezig was dat hij mogelijk epilepsie kon ontwikkelen.

En ruim 10 maanden later was dat exact wat er gebeurde. Onze zoon kreeg weer een stuipaanval. En instinctief wist ik dat dit anders was dan anders. Vraag me niet hoe, maar dat instinct van een moeder is echt iets bijzonders! Ik belde de Huisartsenpost en werd na een kort bezoek gewoon naar huis gestuurd met de mededeling “het is weer een koortsstuip”. Maar ik bleef dat zogenaamde ‘niet pluis gevoel’ houden.

De volgende ochtend belde ik met de huisarts en we besloten dat het wellicht verstandig was als we in ieder geval naar de kinderarts zouden gaan om het verder te onderzoeken. Al was het maar om mijn moedergevoel gerust te stellen.

Twee weken later ontvingen wij een brief van het ziekenhuis, met een afspraak voor bij de kinderarts twee weken later. Maar die afspraak is er nooit gekomen.

Want een dag nadat wij de brief kregen, zakte onze jongste zoon als een lappenpop in elkaar. Alsof al zijn spieren ineens niets meer deden.

En hij deed het nog een keer, en toen zag ik dat hij vlak daarvoor zo raar met zijn ogen draaide.

En toen vlak na het avondeten nog een keer… En nog een keer…

We hebben toen de Huisartsenpost gebeld met de mededeling dat wij nu met hem naar het ziekenhuis gingen. Het interesseerde ons niet meer dat ze het daar niet mee eens waren. Het was ons kind en daar was iets mis mee.

Uiteindelijk gingen ze ermee akkoord en konden we direct naar de SEH. Wat uiteindelijk resulteerde in een paar overnachtingen aldaar.

De kinderneuroloog kwam erbij, luisterde naar ons verhaal, bekeek onze zoon en oordeelde dat het inderdaad wel het onderzoeken waard was.

De dag erna volgde een EEG. Ik weet niet wat ik erger vond, die aanvallen meemaken, of je kind die je wanhopig en doodsbang aankijkt, huilend en smachtend naar de nabijheid van mama. Ik heb er maandenlang nog nachtmerries van gehad.

En de dag erna kwam het verlossende woord: “Uiteraard moeten we het nog wel verder onderzoeken, maar uw zoon vertekent symptomen die mogelijk duiden op epilepsie”

En daar was het dan, de bevestiging dat je eigen instinct het niet mis had…