Passend Onderwijs?

Zodra jouw kind 4 jaar wordt, gaat hij of zij naar het basisonderwijs. In vele gevallen verloopt die overstap en de eerste kleuterjaren vlekkeloos, maar wat als blijkt dat jouw kind net even iets meer nodig heeft?

Onze jongste zoon, september 2019. Foto: LCS Fotografie

1 september 2019 werd onze jongste zoon 4 jaar. De basisschool van onze keuze was dezelfde school als waar zijn broer naar school ging. Een kleinschalige Jenaplan-school, waar ook de medisch specialisten van overtuigd waren dat hij daar prima kon floreren, al dan niet met een beetje extra tijd en/of ondersteuning. Ondanks dat hij een achterstand op het curriculum zou hebben.

Ik noem het heel bewust een achterstand op het curriculum, want ik ben ervan overtuigd dat elk kind zich anders ontwikkeld en dat het curriculum alleen een gemiddelde daarvan is. 

Mijn jongste zoon heeft zich, vanaf het moment dat hij de diagnose epilepsie kreeg, anders ontwikkeld dan gemiddeld. Op de peuterspeelzaal kreeg hij het laatste half jaar zelfs een VVE-indicatie, zodat hij zich, met meer aandacht en meer uren op “school”, meer kon ontwikkelen naar een normaal niveau.

1 september 2019 kwam en in de aanloop ernaartoe bleek dat er onder zijn toekomstige leerkrachten toch wat twijfels bestonden over het niveau van onze zoon. Er was geen enkel precedent, geen enkele vorm van kennis over zijn aandoening en men vond dat toch wel eng. Ze waren bang voor een eventuele aanval, hoewel zijn absence aanvallen op dat moment al ruim een half jaar met medicatie onder controle was.

Zij vonden het eng om gelijk van hem te vragen om 5 ochtenden per week naar school te komen. Want immers, als hij veel aandacht zou vragen, dan was er geen aandacht voor de andere kinderen in de klas. Er was maatwerk nodig, dus werd er een MDO (MultiDisciplinair Overleg) gepland, zoals standaard de procedure was als er een kind was dat toch even iets meer nodig heeft. Er werd zelfs een externe expertgevraagd aan te schuiven en voorafgaand hem te observeren.

Er werd geconcludeerd dat men ervan overtuigd was dat 5 keer een ochtend naar school wellicht toch te veel zou zijn. En er was geen geld om een onderwijsassistent aan te trekken om de juf te ondersteunen. 

Afgesproken werd dat onze zoon 5 dagen per week van half 9 tot half 11 naar school zou gaan en dat er dan van daaruit langzaamaan zou worden opgebouwd. Een maand later werd tijdens het volgende MDO afgesproken om toch een externe partij voor 2 uur per dag 1 op 1 begeleiding te laten geven. Daarvoor moest er bij de gemeente een aanvraag gedaan worden. Via de kinderrevalidatiearts zou er een spoedaanvraag gedaan kunnen worden die maximaal 6 weken zou duren. Voor mij als moeder voelde het alsof ik met mijn rug tegen de muur werd gedrukt, alsof ik geen keuze had omdat dit voor hem het beste zou zijn. Nu achteraf heb ik daar mijn twijfels over of het echt het juiste is geweest. 

En ook al was het niet makkelijk, onze doekjes waren altijd onze steun en toeverlaat! Foto: LCS Fotografie

Die 6 weken werden 3 maanden. En ondertussen zat onze zoon nog steeds 5 dagen in de week van half 9 tot half 11 op school.

Hij voelde zich anders , hij werd niet gehoord. Kinderen in de klas begonnen hem ook anders te zien, hij wilde ook zich niet aan de kinderen in de klas binden. Alle signalen werden door school genegeerd, omdat ze het niet zonder die begeleiding zouden kunnen. Fysieke uitingen van boosheid en frustratie was eerder regel dan uitzondering thuis. Niet alleen tegen mij, maar tegen elk lid van ons gezin. Het leek er wel op dat deze situatie hem (en ons) meer kwaad deden dan goed.

Februari vorig jaar stelden wij de school een ultimatum: Ze moesten maar naar hem luisteren of wij haalden onze kinderen van school.

Een ultimatum uit pure wanhoop, want ons gezin leed er veel te veel onder.

Inmiddels was de spoedaanvraag door de gemeente goedgekeurd. En de redenen dat het langer duurde? Er miste 1 specificatie op de aanvraag én men moest beoordelen uit welk potje de begeleiding vergoed moest worden. 

School kwam ons tegemoet (mede omdat de begeleiding naar ieders verwachting niet lang meer op zich zou laten wachten), onze zoon mocht elke dag een uur per dag langer komen. Het was niet wat wij voor ogen hadden, maar het was in ieder geval iets.

Toen volgde de eerste schoolsluiting. Onze zoon bloeide thuis helemaal op. Hij liet zien dat hij wel degelijk mentaal met de klas meekon, maar dat er wel op met name taal en motoriek wel winst te behalen viel. De sociale vaardigheden die hij in de klas niet liet zien, liet hij thuis juist wel zien. En natuurlijk was hij daarin niet meteen perfect, maar dat is geen enkele kleuter van die leeftijd.

Wij lieten hem vrij ervaren binnen het thema waarmee ze op school bezig waren. En ja, misschien net even anders, maar wij waren van mening dat thuisonderwijs ook ervaringen konden bieden die ze in de klas niet meekregen.

Maar na de sluiting was één ding duidelijk, minder dan halve dagen naar school gaan was geen optie meer. Net als zijn broer mocht onze jongste zoon ook 2 hele dagen naar school, er kwam speciaal daarvoor een onderwijsassistent voor in de klas. Wat was ons mannetje blij en vrolijk! Hij was wel moe, maar vooral ook erg voldaan. En nadat de school weer volledig open mocht, gingen we rustig het aantal hele dagen per week uitbouwen tot 4 dagen per week tot aan de start van de zomervakantie.

Lekker ontdekken! Foto: LCS Fotografie

Na de zomervakantie kreeg de 1 op 1 begeleiding ook definitief vorm en ging onze zoon 5 hele dagen per week naar school. Alleen was men van mening dat hij wel snel flinke stappen moest gaan laten zien. En laat hem nu daar de crux zitten.

Na zo lang de boot afgehouden te zijn, voelde ik bij mijn zoon aan dat zijn vertrouwen ontbrak. En dan met name het vertrouwen in de volwassenen op school, met uitzondering van de dames die hem 1 op 1 begeleiding gaven. Thuis en tijdens de begeleiding liet hij meer ontwikkeling zien dan op de andere momenten in de klas. Want ja, als je al de ervaring hebt dat je teleurgesteld wordt, wat voor zin heeft het dan nog.

Daarnaast moesten er eigenlijk uiterlijk in december toch beslissingen worden gemaakt over zijn toekomst in het reguliere onderwijs. Om aan te kunnen tonen dat hij wel degelijk mee zou kunnen, had onze zoon tijd nodig. En laat dat nu net het enige zijn wat hij niet kreeg.

In het MDO van december 2020 werd, zonder dat ik daarvan op de hoogte werd gesteld vooraf, iemand bij het gesprek betrokken van het SBO (Speciaal BasisOnderwijs). Het was mij gelijk al duidelijk dat men erop ging aansturen dat alle moeite die wij, de begeleiding en vooral ook onze zoon hadden gedaan, niet voldoende in de ogen van de school zou zijn.

Ik had gelijk. Het was beter voor mijn zoon als hij een jaar naar een onderwijszorggroep zou gaan, op een observatieplaats. Daarna zouden er nog steeds wel mogelijkheden zijn om terug te keren in het reguliere onderwijs en kon men ook gerichter aangeven op welke punten er ondersteuning dan nodig zou zijn.

En als ik er logisch over nadacht, was dat wel beter voor hem. Maar ik had die optie een jaar eerder willen weten. Toen wij zagen dat hij buiten de boot raakte op school, toen hij en wij niet gehoord werden, toen wij dreigden hem van school te halen. Een totaal gemiste kans, waarbij voor ons een gevoel heerst dat er een jaar aan ontwikkelingsmogelijkheden voor hem zijn verspild.

We kregen een week om erover na te denken, maar zo realistisch als wij zijn, wisten wij dat dit op dit moment voor hem echt beter was. Diezelfde dag nog gaven wij ons akkoord om het traject in te zetten.

Wij kregen te horen dat onze keuze dapper was. Maar zo voelt het nog steeds niet. Het was in onze ogen nog de enige manier om hem zijn plek te laten vinden, om zich verder te kunnen gaan ontwikkelen, om weer vertrouwen in het passend onderwijs te kijgen. En ja, wij voelen ons eigenlijk anderhalf jaar gedwongen om als ouders naar de pijpen van de school te dansen. Gedwongen door de noodzaak het beste voor je kind te willen doen.

En anderhalve maand later was het (zij het met hangen en wurgen) geregeld. Nu heeft onze zoon vakantie, maar na deze vakantie krijgt hij een frisse start op de onderwijszorggroep, bij de Olifanten!

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Cart
  • No products in the cart.