De mogelijkheden van Coronatijd

Er verandert momenteel heel veel in ons leven. We zijn ouders, we worden geacht om fulltime thuis aan het werk te zijn, we worden geacht onze kinderen te kunnen onderwijzen. Stress alom. 

We zitten op elkaars lip en we weten niet exact wat er gaat gebeuren. Want, niemand weet precies hoe de vork in de steel zit. 

Elke dag leren onderzoekers weer iets meer, iedere dag komt er weer iets anders naar buiten aan kennis. En iedere dag verandert er wel weer iets. De onzekerheid van het niet weten verwart ons, we raken van slag.

Maar is het dan alleen maar negatief? Nee, want tegelijk biedt deze crisis ook mogelijkheden.

We hoeven en moeten minder, we kunnen genieten van kleine dingen die we normaal missen, omdat we weg zijn. Maar ook om ons heen gebeurt heel veel. Ik ben, net zoals mijn jongste zoon, een natuurmens. Ik kom tot rust als ik alleen in het bos, de duinen of op het strand ben. En ik zie de natuur opbloeien als nooit tevoren!

Foto: LCS Fotografie

Voor mij als moeder persoonlijk zie ik ook heel veel positieve dingen gebeuren in mijn directe omgeving. Ik zie mijn kinderen groeien, ontwikkelen tot prachtige mensen.

Maar vooral zie ik meer mogelijkheden ontstaan binnen het onderwijs. Waar het voor mijn jongste nagenoeg onmogelijk werd gemaakt om extra handjes te krijgen om voor hem “Passend Onderwijs” mogelijk te maken, kon met de versoepeling ineens een wereld opengaan. 

Tot aan de sluiting van de scholen mocht hij “slechts” halve ochtenden (van half 9 tot half 11) naar school. Dat is dus nog geen 1/3 van de schooltijd. De reden? Er waren geen afdoende middelen om een onderwijsassistent aan te nemen, zodat hij daadwerkelijk de aandacht kon krijgen die hij nodig had om aan zijn achterstand te werken. Met als resultaat dat ons kind enorm gefrustreerd raakte. En mama is nou eenmaal geen juf, daar was hij heel duidelijk in.

 

Achter zijn frustratie zat boosheid. Hij was boos, omdat hij zich niet gelijk behandeld voelde. HIj was zich al heel snel bewust dat hij anders was dan zijn klasgenootjes. Misschien daarom had hij ook wel moeite om zich te binden aan zijn klasgenootjes. Misschien wilde hij daarom ook niet laten zien wat hij in zijn mars heeft. Misschien…

Maar dat wisten wij als ouders al heel lang. Vijf maanden lang werden de signalen die wij afgaven niet gehoord, afgedaan als “het klopt niet met wat wij zien”. Totdat ineens duidelijk werd dat onze zoon zich thuis op een ander niveau bevond dan dat hij op school liet zien. Ik snapte hem wel…. 

Uiteindelijk gaf de school toe… En toen er eindelijk wat ging gebeuren, gingen ze dicht.

Toen werd mama opeens “juf mama”… Maar niet de hele tijd hoor, want ik moet vooral mama blijven!

Ik zag mijn kinderen in 8 weken tijd groeien. Er werd meer en meer samen gespeeld, ze tilden elkaar naar een nieuw niveau op sociaal vlak.

Om vervolgens weer na een aantal weken te horen dat de scholen weer deels open zouden gaan. Dat leverde bij ons stress op. Want immers, de huidige afspraken omtrent onze jongste zouden best wel lastig te combineren blijken met de gestelde corona-maatregelen.

Maar daar kwam school zelf al met de oplossing. Omdat het om 2 dagen per week zou gaan, was het wellicht een idee om te proberen of hij niet hele dagen kon gaan. Voor 2 dagen was het ook geen probleem om extra onderwijsassistenten te krijgen, dus kon er iemand voor een aantal uur per dag aanwezig zijn speciaal voor hem. 

Inmiddels kon er ook 1 dagdeel per week professionele ondersteuning komen, welke wellicht (als er weer personeel beschikbaar was) t.z.t. uitgebreid kon worden.

Onze verbazing was groot.

En wat denk je?

We zijn nu 3 weken verder en iedereen is het erover eens dat ze allemaal onze jongste zoon hebben onderschat. Dat hij met deze 2 hele dagen per week hele grote reuzensprongen maakt, zich ontwikkelt tot de jonge kleuter zoals hij (volgens het curriculum) zou moeten zijn. 

Foto: LCS Fotografie

Onder deze omstandigheden gaan wij opbouwen. Vaker naar school, hele dagen…  Hij zal wel vermoeid zijn, maar gelukkig is daar, na een lange schooldag, mama met haar doekies voor een kleine powernap!

Normaal, zoals elk ander kind. Zoals zijn broer, zoals zijn vriendjes en vriendinnetjes in de klas.

Dus voor ons is het eigenlijk ook wel een geluk bij een ongeluk dat het coronavirus rondwaart…. Een tijd dat perspectief biedt, nieuwe deuren opent, waar alles mogelijk is.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *